Organizacja terapii i metody pracy

ZESPÓŁ WCZESNEGO WSPOMAGANIA ROZWOJU DZIECKA
Działania z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju podejmuje zespół wczesnego wspomagania dziecka, powołany przez dyrektora placówki. Dyrektor jest również koordynatorem prac zespołu.
W skład zespołu wchodzą osoby posiadające przygotowanie do pracy z małymi dziećmi o zaburzonym rozwoju psychoruchowym:
1. pedagog posiadający kwalifikacje odpowiednie do rodzaju niepełnosprawności
    dziecka, w szczególności: oligofrenopedagog, tyflopedagog lub surdopedagog
2. psycholog
3. logopeda, neurologopeda
4. inni specjaliści - w zależności od potrzeb dziecka i jego rodziny

ZADANIA ZESPOŁU WCZESNEGO WSPOMAGANIA ROZWOJU
1. Ustalenie, na podstawie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju
    dziecka, kierunków i harmonogramu działań w zakresie wczesnego wspomagania i
    wsparcia rodziny dziecka
2. Nawiązanie współpracy z zakładem opieki zdrowotnej lub ośrodkiem pomocy
    społecznej w celu zapewnienia dziecku rehabilitacji, terapii lub innych form
    pomocy, stosownie do jego potrzeb
3. Opracowanie i realizowanie z dzieckiem i jego rodziną indywidualnego programu
    wczesnego wspomagania, z uwzględnieniem działań wspomagających rodzinę
    dziecka w zakresie realizacji programu, koordynowania działań specjalistów
    prowadzących zajęcia z dzieckiem oraz oceniania postępów dziecka
4. Analizowanie skuteczności pomocy udzielanej dziecku i jego rodzinie,
    wprowadzanie zmian w indywidualnym programie wczesnego wspomagania,
    stosownie do potrzeb dziecka i jego rodziny
5. Planowanie dalszych działań w zakresie wczesnego wspomagania.

Zespół ma obowiązek szczegółowego dokumentowania działań prowadzonych w ramach indywidualnego programu wczesnego wspomagania. Program pracy z dzieckiem powinien być uzgodniony z rodzicami dziecka, którzy powinni sie pod nim podpisać i otrzymać jego kopie.

ORGANIZACJA TERAPII W RAMACH WWR
1. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania organizuje się w wymiarze od 4 do 8
    godzin w miesiącu
, w zależności od możliwości psychofizycznych i potrzeb
    dziecka
2. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania są prowadzone indywidualnie z
    dzieckiem i jego rodziną
3. W przypadku dzieci, które ukończyły 3. rok życia, zajęcia w ramach wczesnego
    wspomagania mogą być prowadzone w grupach liczących 2 lub 3 dzieci,
    z udziałem ich rodzin

BAZA LOKALOWA I WYPOSAŻENIE
1. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju odbywają się w Poradni CTS
    w Elblągu, ul. Krótka 5
2. Zajęcia w szczególności z dziećmi, które nie ukończyły 3-go roku życia, mogą być
    prowadzone także w domu rodzinnym
3. Poradnia dysponuje salą do prowadzenia integracji sensorycznej, salami do
    indywidualnej terapii z dzieckiem, salą do zajęć grupowych
4. Wyposażenie w sprzęt i środki dydaktyczne jest zgodne z potrzebami dzieci
    objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju. Pomoce dydaktyczne są
    dostosowane do prowadzonych zajęć z dzieckiem i jego rodziną.

WSPÓŁPRACA Z RODZINĄ DZIECKA OBJĘTEGO WCZESNYM WSPOMAGANIEM ROZWOJU
Do obowiązków zespołu wczesnego wspomagania należy współpraca z rodzicami obejmująca:

1. Udzielanie pomocy w zakresie kształtowania postaw i zachowań posiadanych w
    kontaktach z dzieckiem: udzielanie wsparcia w procesie pełnej akceptacji
    niepełnosprawnego dziecka
2. Wzmacnianie więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami i dzieckiem, rozpoznawanie
    zachowań dziecka i utrwalanie prawidłowych reakcji na te zachowania
3. Udzielanie instruktażu i porad oraz prowadzenie konsultacji w zakresie pracy
    z dzieckiem
4. Pomoc w przystosowaniu warunków w środowisku domowym do potrzeb dziecka
    oraz w pozyskaniu i wykorzystaniu w pracy z dzieckiem odpowiednich środków
    dydaktycznych i niezbędnego sprzętu.

FORMY TERAPII 
W ramach pracy Zespołu ds. Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dzieci stosowane są następujące formy terapii:
a) porady
b) konsultacje
c) instruktaże
d) indywidualna terapia  i/lub grupowe zajęcia z dziećmi
e) spotkania z rodzicami.

METODY PRACY Z MAŁYM DZIECKIEM WYKORZYSTYWANE W TRAKCIE TERAPII W PORADNI CTS

 1. Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Głównym założeniem tej metody jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju. Ćwiczenia kinestetyczne służą: poznaniu własnego ciała, współdziałaniu w grupie, wspomagają emocjonalny rozwój dziecka, rozwijają orientację przestrzenną, zwiększają poczucie bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości, kształtują pozytywne relacje z otoczeniem.

 2. Metoda Integracji Sensorycznej
Celem tej terapii jest oddziaływanie na zaburzone sfery zmysłów. Terapia zaburzeń sensorycznych ma na celu wyrównywanie zaburzeń i braków w zakresie percepcji wzrokowej, słuchowej, węchowej, smakowej, czucia powierzchniowego i głębokiego oraz równowagi. Metoda Integracji Sensorycznej polega na nauce zbierania wrażeń zmysłowych z otaczającego świata i z własnego ciała. Dzięki integracji wrażeń zmysłowych dziecko poprawia orientację w otoczeniu, zwiększa się jego poczucie bezpieczeństwa oraz wiedza o otaczającym świecie. Dla małych dzieci o zaburzonym lub opóźnionym rozwoju niezmiernie ważne jest dostarczanie dużej ilości bodźców: dotykowych, czucia głębokiego, przedsionkowych, smakowych, węchowych, słuchowych czy wzrokowych. Najważniejszym celem terapii jest wypracowanie tolerancji u dziecka na napływające bodźce z otoczenia. Przykłady wykorzystywanych zabaw to: noszenie, bujanie dziecka, gniazdowanie, zawijanie w naleśnika, zabawy twarzą w twarz itp.

3. Metoda behawioralna
Głównym celem terapii behawioralnej jest: zwiększenie ilości zachowań deficytowych, redukowanie zachowań niepożądanych oraz generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii. W tej metodzie dużą rolę odgrywają wzmocnienia (biologiczne, a więc na przykład słodycz lub społeczne, czyli na przykład pochwała, wspólna zabawa), dzięki którym utrwalają się pożądane zachowania.

4. Metoda Glena Domana

a) metoda globalnego czytania
Celem tej metody jest nauka czytania w sposób całościowy. Polega ona na wielokrotnie powtarzanym, krótkotrwałym pokazywaniu dziecku plansz ze słowami, wyrażeniami lub zdaniami oraz tworzeniu specjalnych książeczek, które czyta się z dzieckiem. Metoda może być pomocna w komunikowaniu się z osobami, które nie mówią.

b) nauczanie małego dziecka matematyki
Nauka matematyki przebiega według tych samych zasad, co nauka czytania. W tej metodzie wykorzystuje się plansze zawierające od 1 do 100 czerwonych kropek. Przy ekspozycji podaje się równocześnie ilość kropek na każdej planszy. W rezultacie dziecko odróżnia ilość przedstawionych kropek, rozpoznaje rzeczywiste wartości, a nie tylko ich symbole (cyfry).

5. Metoda Paula Denisona (Gimnastyka Mózgu)
Składa się z prostych ćwiczeń ruchowych, które przeprowadza się często w formie zabawy. Ćwiczenia te usprawniają pracę obu półkul, poprawiają koncentrację uwagi oraz przyczyniają się do powstawania nowych połączeń neuronalnych. W tej metodzie stosuje się między innymi ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej ciała oraz ćwiczenia energetyzujące.

6. Niedyrektywna Terapia Zabawowa
Oparta na koncepcji V. Axline. Podstawową cechą oddziaływań terapeutycznych w tej metodzie jest ich niedyrektywność. Oddziaływania terapeutyczne oparte są na dowolnej, swobodnej zabawie dziecka. Zadaniem terapeuty jest życzliwa obserwacja czynności wykonywanych przez dziecko, jego swobodnej zabawy. Uwaga poświęcona dziecku jest niewartościująca.

7. Zabawy paluszkowe
Metoda oparta o kontakt z ciałem. Dzięki niej dostarcza się dziecku doznań dotykowych, daje możliwość poznania własnego ciała, odczucia odrębności, nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem.