Diagnoza Integracji Sensorycznej (SI)

Diagnoza integracji sensorycznej jest podstawowym krokiem do określenie rodzaju występujących nieprawidłowości oraz dostosowania do nich odpowiedniego programu terapii. Diagnozę wykonuje się w ciągu 2-4 spotkań.

Diagnoza obejmuje: 
1. Wywiad z rodzicami 
- ma on na celu dostarczenie osobie diagnozującej
    informacji o codziennym funkcjonowaniu dziecka w zakresie kontroli
    swojego zachowania, kontroli emocji, uwagi na wykonywanym zadaniu, ale przede
    wszystkim informacji o reakcjach na podstawowe bodźce sensoryczne (dotyk,
    dźwięki, ruch, zapach, smak czy wrażenia wzrokowe). Informacje powinny być
    uzupełnione o dane dotyczące rozwoju dziecka (osiąganie kamieni milowych,
    przebyte choroby, urazy, alergie, wady kręgosłupa, słuchu czy wzroku) a także
    analizę istniejącej dokumentacji nt. dziecka.

2. Obserwacja kliniczna dziecka - składają się na nią próby aktywności ruchowych
    dostosowane do wieku dziecka. Mają one na celu pomóc ocenić, jak dziecko
    kontroluje pracę swoich mięśni, jak odbiera wrażenia z ruchu, mięśni, skóry, jak
    koordynuje ruchy swojego ciała, jak pracują jego oczy. Próby kliniczne pokazują
    też jak dziecko potrafi zaplanować nowe ruchy lub czynności.

3. Testy Południowokalifornijskie SI - za ich pomocą można uzyskać
    informacje, czy dziecko rozwija daną umiejętność na poziomie swojego wieku.
    Są standaryzowane od 4 do 9 roku życia.

4. Omówienie diagnozy - jest ostatnim i niezbędnym elementem procesu
    diagnostycznego. Ma charakter indywidualny, diagnosta wyjaśnia rodzicom jak
    zgłaszane przez nich trudności zaobserwowane u dziecka wyglądają w kontekście
    umiejętności radzenia sobie przez nie z odbiorem i przetwarzaniem informacji
    sensorycznych. W czasie tego spotkania rodzicom przedstawiona zostaje również
    propozycja zestawu ćwiczeń domowych.