Metody pracy

W pracy terapeutycznej z dziećmi wykorzystuje sie różne metody pracy - dostosowane do poziomu rozwoju dziecka, zaburzenia, jego możliwości poznawczych i deficytów. W naszej poradni wykorzystujemy między innymi następujące metody pracy:

Terapia behawioralna
Głównym celem terapii behawioralnej jest: zwiększenie ilości zachowań deficytowych, redukowanie zachowań niepożądanych oraz generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii. W tej metodzie dużą rolę odgrywają wzmocnienia (biologiczne, a więc na przykład słodycz lub społeczne, czyli na przykład pochwała, wspólna zabawa), dzięki którym utrwalają się pożądane zachowania. 

Metoda Integracji Sensorycznej
Celem tej terapii jest oddziaływanie na zaburzone sfery zmysłów. Terapia zaburzeń sensorycznych ma na celu wyrównywanie zaburzeń i braków w zakresie percepcji wzrokowej, słuchowej, węchowej, smakowej, czucia powierzchniowego i głębokiego oraz równowagi. Metoda Integracji Sensorycznej polega na nauce zbierania wrażeń zmysłowych z otaczającego świata i z własnego ciała. Dzięki integracji wrażeń zmysłowych dziecko poprawia orientację w otoczeniu, zwiększa się jego poczucie bezpieczeństwa oraz wiedza o otaczającym świecie. Dla małych dzieci o zaburzonym lub opóźnionym rozwoju niezmiernie ważne jest dostarczanie dużej ilości bodźców: dotykowych, czucia głębokiego, przedsionkowych, smakowych, węchowych, słuchowych czy wzrokowych. Najważniejszym celem terapii jest wypracowanie tolerancji u dziecka na napływające bodźce z otoczenia. Przykłady wykorzystywanych zabaw to: noszenie, bujanie dziecka, gniazdowanie, zawijanie w naleśnika, zabawy twarzą w twarz itp.

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Głównym założeniem tej metody jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju. Ćwiczenia kinestetyczne służą: poznaniu własnego ciała, współdziałaniu w grupie, wspomagają emocjonalny rozwój dziecka, rozwijają orientację przestrzenną, zwiększają poczucie bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości, kształtują pozytywne relacje z otoczeniem.

Metoda Dobrego Startu
Składają się na nią trzy elementy: element słuchowy (piosenka lub wiersz), element wzrokowy (wzory graficzne) i element motoryczny (wykonywanie ruchów w czasie odtwarzania wzorów graficznych, połączonych z rytmem piosenki lub wiersza). Celem tej metody jest jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowych, językowych, motorycznych, a także kształtowanie lateralizacji (ustalenie ręki dominującej) oraz orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.  Metoda Dobrego Startu kształci także zdolność rozumienia i posługiwania się symbolami abstrakcyjnymi, ułatwia nawiązanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania dzieci, mających trudności w przystosowaniu społecznym lub emocjonalne. 

Metoda Glena Domana
metoda globalnego czytania
Celem tej metody jest nauka czytania w sposób całościowy. Polega ona na wielokrotnie powtarzanym, krótkotrwałym pokazywaniu dziecku plansz ze słowami, wyrażeniami lub zdaniami oraz tworzeniu specjalnych książeczek, które czyta się z dzieckiem. Metoda może być pomocna w komunikowaniu się z osobami, które nie mówią.

nauczanie małego dziecka matematyki
Nauka matematyki przebiega według tych samych zasad, co nauka czytania. W tej metodzie wykorzystuje się plansze zawierające od 1 do 100 czerwonych kropek. Przy ekspozycji podaje się równocześnie ilość kropek na każdej planszy. W rezultacie dziecko odróżnia ilość przedstawionych kropek, rozpoznaje rzeczywiste wartości, a nie tylko ich symbole (cyfry).

Metoda Paula Denisona (Gimnastyka Mózgu)
Składa się z prostych ćwiczeń ruchowych, które przeprowadza się często w formie zabawy. Ćwiczenia te usprawniają pracę obu półkul, poprawiają koncentrację uwagi oraz przyczyniają się do powstawania nowych połączeń neuronalnych. W tej metodzie stosuje się między innymi ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej ciała oraz ćwiczenia energetyzujące.

Niedyrektywna Terapia Zabawowa
Oparta na koncepcji V. Axline. Podstawową cechą oddziaływań terapeutycznych w tej metodzie jest ich niedyrektywność. Oddziaływania terapeutyczne oparte są na dowolnej, swobodnej zabawie dziecka. Zadaniem terapeuty jest życzliwa obserwacja czynności wykonywanych przez dziecko, jego swobodnej zabawy. Uwaga poświęcona dziecku jest niewartościująca.

Zabawy paluszkowe
Metoda oparta o kontakt z ciałem. Dzięki niej dostarcza się dziecku doznań dotykowych, daje możliwość poznania własnego ciała, odczucia odrębności, nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem.

Arteterapia
Jest terapią poprzez sztukę. Dziecko za pomocą różnych technik plastycznych ma możliwość symbolicznie wyrazić swoje emocje, trudne przeżycia, doświadczenia. Arteterapia wyzwala aktywność twórczą, wyrównuje ograniczenia psychofizyczne, a jednocześnie obniża napięcie i pomaga nazwać problem. Pozwala na akceptację siebie i innych, wzbogaca możliwości komunikacji z otoczeniem. Ważny jest sam akt twórczy a nie efekt końcowy wykonanej pracy.

Masaż Shantala
Jest starożytną techniką masażu niemowląt oraz dzieci, wprowadzoną do Europy przez francuskiego położnika Frederique Leboyer. Regularne masowanie ma bardzo pozytywny wpływ na dziecko, jak również na rodzica czy inną osobę wykonującą masaż. Ten rodzaj masażu może wykonać prawie każdy i uczymy go rodziców, aby mogli wykonywać go w warunkach domowych. Regularne, codzienne masowanie dziecka wycisza, uspokaja, daje poczucie bezpieczeństwa, buduje więź między dzieckiem, a rodzicem, pomaga w uregulowaniu snu, poprawia trawienie, odporność organizmu.